از شانزده آذر 85 تا ده اردیبهشت 86 چه گذشت؟

مروری اجمالی بر وقایع اخیر دانشگاه‌ امیرکبیر

                                                                                                            صادق دالوندی

 

 

بررسی وقایع اخیر دانشگاه‌ امیرکبیر و در صدر آن «توطئه نشریات موهن» در این دانشگاه بدون پرداختن به جریانات چند ماه گذشته، شناخت و تحلیل درستی از روند حقیقی این ماجرا بدست نخواهد داد. از این رو برای روشن شدن ابعاد حقیقی این اتفاقات، در ادامه به مرور حوادث پیش آمده در چند ماه گذشته می‌پردازیم:

 

پیش از شانزده آذر 85

روزهای منتهی به 16 آذر دانشگاه امیرکبیر روزهای پر التهابی را می‌گذراند. عده‌ای منتسب به یک نهاد دانشجویی، با بعضی حمایت‌های ویژه موفق شده بودند تا با انجام عملیاتی کودتاگونه با برگزاری انتخابات غیرقانونی در انجمن اسلامی امیرکبیر، شورای مرکزی جدیدی را منصوب کنند. در این میان اعضای حقیقی انجمن با برگزاری انتخابات و مشارکت دو هزار هشتصد نفر از دانشجویان، شورای قانونی امیرکبیر را برگزیدند. مسولان از پذیرفتن نتیجه سرباز زدند و همین امر زمینه را برای تندتر شدن انتقادات دانشجویان علیه سیاست‌های دولت و وزارت علوم فراهم آورد و دانشگاه را به عرصه انتقاد و اعتراض علیه دولت تبدیل کرد.

 

 

سخنران ویژه روز دانشجو

پیش از 16 آذر شایعاتی در مورد حضور رئیس جمهور در دانشگاه تهران به مناسبت روز دانشجو شنیده می‌شد. 16 آذر گذشت. رئیس جمهور به دانشگاه نرفت. مطابق معمول برای انجام سفر استانی از پایتخت خارج شده بود.

 

چند روز بعد مشخص شد احمدی‌نژاد برای بزرگداشت روز دانشجو به امیرکبیر خواهد رفت. قرار بود بیست آذر – چهار روز بعد از روز دانشجو – به دانشگاه برود. هفت و نیم صبح روز موعود وقتی دانشجویان وارد سالن محل سخنرانی رئیس‌ جمهور شدند با صحنه‌ای شگفت مواجه شدند. دو سوم سالن پر بود. اگر چه لباس‌ اشغالگران یک شکل نبود اما شباهت آرایش مو و صورت نشان از یک سازماندهی غیر رسمی داشت.

 

بالاخره سخنرانی رئیس جمهور شروع می‌شود. به رغم اینکه اکثر حاضران «خودی»‌اند اما صداهای مخالف بگوش می‌رسد. رئیس جمهور در جواب معنرضین می‌گوید: «در تمام فعالیت جنبش دانشجویی ما این شعار را دانشجویان سر می دادند که دانشجو می میرد و ذلت نمی پذیرد و دانشجویان این مملکت همواره ضددیکتاتور بوده اند و خواهند بود»!

 

دانشجویان اعتراض می‌کنند. به ستاره‌دار شدن‌ها، تعلیق‌ها، بازداشت‌ها و ...  صدای معترضین به‌ جایی نمی‌رسد. جلسه با تشنج ادامه می‌یابد. نماینده ی معترضین تقاضا می‌کند که تریبون در اختیارش بگذارند. به نتیجه نمی‌رسد. سعی می‌کند به تریبون نزدیک شود. با برخورد مواجه می‌شود. اما نه از سوی انتظامات یا تیم حفاظت ، بلکه از سوی همان اشغالگران متحدالشکل. با این اتفاق بر تنش مجلس افزوده می‌شود و جلسه تا به آخر با تنش همراه می‌شود و پایان.

 

چرا امیرکبیر؟

امیرکبیر رادیکال‌ترین فعالان جنبش دانشجویی را در خود جای داده و همین مساله آنرا به جنجالی‌ترین دانشگاه سال‌های اخیر تبدیل کرده است.

 

اینک با توجه به فضای متشنج امیرکبیر، علی‌الخصوص در آذرماه گذشته این سوال مطرح می‌شود که چرا با چنین شرایطی رئیس جمهور این دانشگاه را برای «بزرگداشت دانشجو» انتخاب می‌کند؟

 

به قبل‌تر باز می‌گردیم. 16 آذر 83، زمانی که سید محمد خاتمی برای آخرین بار در مقام ریاست جمهوری به دانشگاه تهران رفت، با وجود اینکه فضا از شرایط 16 آذر 85 در دانشگاه امیرکبیر بسیار آرام تر بود اما با انتقادات دانشجویان ناراضی‌ای مواجه شد که در سالهای پیشین از بزرگترین حامیان او به شمار می‌رفتند.

 

اگر احمدی‌نژاد موفق می‌شد در شرایطی بارها پرالتهاب‌تر از آذر 83 در مجلسی بدور از تنش به ایراد سخن بپردازد می‌توانست مدعی همراهی دانشگاه با خود و همچنین آرام بودن فضای دانشگاه شود و بر رفتار دولت و وزارت علوم صحه بگذارد. رفتار سیمای جمهوری اسلامی در دو جریان فوق به درستی گواه همین امر بود. در اولی به صورت گزینشی تلوزیون دولتی سعی کرد تا شکاف عمیقی را میان دولت و دانشگاه به نمایش بگذارد و در دومی به عکس در این تلاش بود تا نشان دهد رئیس‌ جمهور  برآمده از دل دانشگاه تا چه حد مورد حمایت دانشگاه است. هر چند در هیچ کدام از این دو شوی تلوزیونی توفیق حاصل نشد.

 

 

140 روز نسبتاً آرام

از بعد از حضور احمدی‌نژاد در امیرکبیر، گاه حوادثی جسته گریخته آرامش دانشگاه را به هم می‌زد. دانشجویان بعضا به کمیته انظباطی احضار می‌شدند. گاه توسط بعضی نهاد‌های مجهول‌ الهویه بازداشت می‌شدند. ساختمان کانون فرهنگی دانشجویان شبانه تخریب شد و....

 

نشریات موهن

دهم اردیبهشت ماه خبر بیست و سی ،در گزارشی با عنوان «حرکت مشکوک چهار نشریه دانشجویی» از توهین هماهنگ چهار نشریه دانشجویی به مقدسات اسلام خبر داد.

 

در پی‌ آن دانشجویان وابسته به بسیج، دانشگاه را سیاه پوش کرده و اعلام کردند تا مجازات توهین کنندگان به مقدسات تحسن را ادامه خواهند کرد. در این میان دانشجویان دانشگاه‌های دیگر – که اغلب از دانشگاههای امام صادق (ع) و امام حسین(ع) آمده بودند- به تحسن پیوستند.

 

تلویزیون به پخش گسترده اخبار مربوط به جریانات دانشگاه پرداخت. تا جایی که خبر بیست و سی با چند عضو مهم متحسنین به گفتگو نشست. همه افرادی که مورد مصاحبه واقع شدند از مسولان وزارت علوم شدت برخورد را خواستار شدند.

 

اقدام از پيش برنامه ‌ريزی شده

بلافاصله بعد از انتشار نشریات موهن، مدیران مسوول چهار نشریه «سحر»، «ریوار»، «آتیه» و «سرخط» طی بیانیه‌ای اعلام کردند نشریات توزیع شده در دانشگاه امیرکبیر «کاملا جعلی» است و هیچ ارتباطی با آنان ندارد و مورد تایید آنها نیست و با اظهار اینکه با یک «اقدام از پیش برنامه ریزی شده» مواجه شده‌اند از «يک پروژه امنيتی برای برخورد با فعالان دانشجويی» خبردادند.

 

نامه نگاری با مراجع قم

مسئول بسیج دانشجویی امیرکبیر از نامه نگاری با مراجع قم در ارتباط با اتفاقات دانشگاه خبر داد. در اقدامی کم سابقه بسیج دانشجویی برای استفاده از تمام ظرفیت ممکن برای تخریب فعالین دانشجویی طی استفتائی از آیت‌الله العظمی منتظری خواستار اظهار نظر ایشان در رابطه با این مساله شد. پاسخ آیت‌الله به این شرح است: «با توجه به اينكه در رسانه‌ها آمده است كه مسوولان نشريه‌هاي مذكور رسما اعلان كرده‌اند كه آنان (دانشجويان) اين مطالب را چاپ نكرده‌اند و آنها را انكار مي‌كنند، انكار آنان شرعا مسموع است.»

 

توهین به مقدسات؛ چرا؟

چیزی که بیش از همه در ماجرای نشریات مجعول دانشگاه امیرکبیر به چشم می‌خورد، تاکید بر توهین نشریات به مقدسات اسلام است. در فرهنگ اسلامی ایرانیان، توهین به مقدسات انتهای رو در رویی با جامعه اسلامی است. هیچ‌کس جرات دفاع از هتاکان را نمی‌یابد و مجازاتی که بر توهین کننده جاری می‌شود مورد اعتراض کسی واقع نمی‌شود.

 

قوه قضاییه: پنج غیر دانشجو

قوه قضاییه یک روز پس از آغاز قائله نشریات دانشجویی اعلام کرد که پنج عامل انتشار نشریات موهن بازداشت شده‌اند که هیچ یک از آنها دانشجو نیستند.

 

امید آن می‌رفت تا پس از این اعلام قوه قضاییه، کس دیگری در این ارتباط بازداشت نشود. اما با بازداشت اولین مدیر مسوول خاتمه‌ای بر این آرزو بود. همه مدیران مسوول نشریات بازداشت شدند. عده‌ی زیادی به کمیته انضباطی احضار شدند و هنوز مشخص نیست این توطئه چند نفر دیگر را گرفتار خواهد کرد.

 

سخن آخر: لرز خربزه

محمدرضا باهنر،نایب رئیس مجلس، بعد از برخورد دانشجویان معترض دانشگاه امیرکبیر با احمدی‌نژاد در پاسخ سوالی در مورد برخورد با فعالان دانشجویی گفته بود: «هر کس خربزه می خورد، پای لرزش هم بنشیند»

 

به راستی درست گفته بود. «لرز» دهم اردیبهشت دانشجویان وابسته ،که جیبشان از دلار‌های آمریکایی پر است به خاطر «خربزه»‌ای است که در 20 آذر خورده بودند.

 

به نقل از : نشریه گام نو ( انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه اراک )